Over deze ­legislatuur dus 325 miljoen euro bijkomend exploitatiebudget. Na de opeenvolgende besparingen sinds 2010 en de budgetneutraliteit waarmee het decreet basisbereikbaarheid in 2019 De Lijn, en dus de reizigers, in een keurslijf wrong, leek De Lijn eindelijk ademruimte te krijgen om de neerwaartse spiraal om te buigen.

Van de beloofde 325 miljoen heeft De Lijn vooralsnog niks gekregen. In de septemberverklaring reduceerde de Vlaamse regering het groeipad tot 137,5 miljoen ­euro, een schamele 42 procent.

De minister verplicht De Lijn om 47,1 miljoen euro van dat groeipad niet voor groei, maar wel voor de compensatie van financiële tekorten te gebruiken. Tussen 2025 en 2029 zal De Lijn nauwelijks 28 procent van het toegezegde groeipad aan uitbreiding van het aanbod kunnen spenderen. Als de Vlaamse regering haar woord tenminste niet nog eens breekt. Geen enkel vervoerbedrijf kan openbaar vervoer organiseren waarop reizigers kunnen rekenen en vertrouwen als een overheid zo onbetrouwbaar is en geen planningszekerheid biedt.

Geen aanbod uitbreiden. De Ridder veegt niet alleen de vloer aan met De Lijn, ze doet dat ook met de gemeenten in de vervoersregioraden. Die waren vorig jaar behoorlijk boos over de manier waarop ze buitenspel gezet waren bij de vorige besparingen: de minister legde toen het njet van bijna alle vervoersregioraden naast zich neer en respecteerde zo de beslissingsbevoegdheid niet die het decreet de ­gemeenten toekent. In het voorjaar droeg ze de vervoersregioraden halsoverkop op nieuwe lijnen en ritten uit te werken. Veel moeite voor niks blijkt nu, want het aanbod uitbreiden mag niet van de minister.

Waar staan de reizigers in dit droeve verhaal? Die hebben inmiddels eelt op hun tong van steeds weer hun wonden te likken. Een paar duizend haltes zijn afgeschaft en vanwege besparingen zijn bus­lijnen verdwenen. Daardoor hebben ­almaar meer dorpskernen overdag geen ­reguliere bus meer. Wie het vandaag zonder bus moet doen, weet dat dat de komende jaren niet verandert. Het federale én Vlaamse regeerakkoord ambiëren een werkzaamheidsgraad van 80 procent. Dan moeten arbeidsplaatsen bereikbaar zijn.

Deze Vlaamse regering betonneert ­vervoersarmoede voor wie geen auto op de oprit heeft staan. Die Vlamingen vallen uit de boot, want ze geraken niet op hun werk en kunnen niet volwaardig deelnemen aan het sociale, culturele en economische ­leven. Is dat een groeiverhaal?

• Peter Meukens (TTB): ‘Zonder betrouwbaar beleid geen betrouwbaar openbaar vervoer’. Redactiefoto.